Η δεδομένη ,πλέον, παρουσία του ΔΝΤ στη χώρα και στην καθημερινότητα μας προκαλεί ποικίλες συζητήσεις και αντιδράσεις οι οποίες στην πλειονότητα τους φανερώνουν φόβο και σκεπτικισμό σχετικά με τα αποτελέσματα αυτής της ανάμειξης.Η χρεωκοπία της Αργεντινής  το 2001 χρησιμοποιείται κατά κόρον ως μια περίπτωση παταγώδους αποτυχίας του ΔΝΤ, προκαλώντας αμφιβολίες για το μέλλον της δικής χώρας καθώς είναι προφανές ότι το ΔΝΤ δεν αποτελεί πανάκεια για τις οικονομικές κρίσεις.

Θα είχε ,λοιπόν, ενδιαφέρον να δούμε πως εξελίχθησαν τα γεγονότα στην Αργεντινή ώστε ο καθένας να μπορεί να διαπιστώσει  το κατά πόσο μοιάζουν οι περιπτώσεις της Αργεντινής και της Ελλάδας και τον βαθμό στον οποίο ευθύνεται το ΔΝΤ για την πτώχευση της πρώτης.

Η Αργεντινή από τα μέσα το προηγούμενου αιώνα χαρακτηρίζεται από μεγάλη πολιτική και -κυρίως- οικονομική αστάθεια.Λύση στον πολιτικό τομέα έρχεται να δώσει η εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας το 1983.Παρόλαυτα η συνεχής οικονομική αστάθεια οδήγησε στην πρόσδεση του πέσο με το δολάριο το 1991.Η σύνδεση ,όμως, του νομίσματος  και ειδικά η ισοτιμία ένα προς ένα, απαιτεί ίδια ανάπτυξη για τις δύο χώρες ώστε να λειτουργήσει αποτελεσματικά  το σύστημα.Φυσικά, το ίδιο ισχύει και για τις χώρες του ευρώ, όπως η Ελλάδα.

Λίγα χρόνια αργότερα, η Αργεντινή μη μπορώντας να ακολουθήσει τις ΗΠΑ πλήρωσε αυτή την επιλογή της με μεγάλη αύξηση των τιμών των προιόντων(κάτι που τα καθιστά λιγότερο ελκυστικά στις ξένες αγορές),μείωση εξαγωγών,αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο και τελικά μεγάλο εξωτερικό χρέος.Μέσα σ’αυτό το κλίμα ,ξεσπάει το 1997 η κρίση στη Βραζιλία(σημαντικό εμπορικό εταίρο της Αργεντινής) η οποία συνοδεύεται από σχεδόν 50% υποτίμηση του βραζιλιάνικου νομίσματος.Αυτόματα αυξάνονται οι εισαγωγές βραζιλιάνικων προϊόντων στην Αργεντινή  και πλήττονται οι εξαγωγές της στη γειτονική χώρα.

Το 1999 η οικονομία της Αργεντινής έχει περιέλθει σε ύφεση,τα δάνεια του ΔΝΤ φαίνεται να μην έχουν αποτέλεσμα και η αύξηση της ανεργίας προκαλεί έντονες κοινωνικές αντιδράσεις.Εντούτοις,η πρόσδεση του πέσο με το ευρώ(κατά 50%) και με το δολάριο(κατά 50%) θα οδηγήσει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης στα μέσα του 2001.Ομως, η τρομοκρατική επίθεση της 11^ης Σεπτεμβρίου και ο πανικός των επενδυτών που την ακολούθησε(μαζική απόσυρση κεφαλαίων) θα οδηγήσει τελικά τη χώρα σε χρεοκοπία.

Είναι φανερό,λοιπόν,ότι η οικονομία της Αργεντινής ήταν ένας χρόνιος ασθενής ο οποίος ποτέ δεν έλαβε περίθαλψη.Ακόμα και κατά τη διάρκεια επέμβασης του ΔΝΤ η οικονομία συνέχισε να πλήττεται από εξωγενείς παράγοντες(τρομοκρατικό χτύπημα στις ΗΠΑ).Συνεπώς, η οποιαδήποτε σύγκριση με τη χώρα μας ,κρίνεται μάλλον υπερβολική.

Αυτό,φυσικά,δεν σημαίνει ότι το τριπλό πρόβλημα της Ελλάδας(δημοσιονομική ασφυξία,έλλειψη ανταγωνισμού και διεθνής κρίση) είναι εύκολα αντιμετωπισιμο.Πολιτεία και ΔΝΤ πρέπει να βρουν τη χρυσή τομή ώστε η χώρα να αποφύγει μια μακροχρόνια ύφεση.Η Ελλάδα οφείλει να έχει ως στόχο την ανάπτυξη και όχι τη λιτότητα.Αυτή η ανάπτυξη θα έρθει μόνο με την προσέλκυση ξένων επένδυσεων.Αυτό,όμως,δεν μπορεί να συμβεί μόνο με τη μείωση των μισθών ή την ελαστικοποίηση της εργασίας.Θα πρέπει να υπάρξουν διαρθρωτικά μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση ώστε η ανάπτυξη να τροφοδοτηθεί απ’τον ιδιωτικό τομέα.Διαφορετικά η χώρα θα πρέπει να <<κινηθεί>> με δημόσιες επενδύσεις κάτι πολύ δύσκολο στις μέρες μας.

Χριστόφα Τσουκαρέλλη,

Φοιτητή Οικονομικού Πανεπιστημίου  Αθηνών