Ο γάμος μόλις είχε ολοκληρωθεί και όλοι κατευθύνονταν προς την τοποθεσία -ένα υπέροχο κατάφυτο κτήμα- όπου θα λάμβανε χώρα η γαμήλια δεξίωση, μαζί και οι φωτογράφοι γάμου φυσικά.
Το σκηνικό ήταν ειδυλλιακό, μια καταπράσινη και γεμάτη με όμορφα άνθη έκταση στην εξοχή, και οι φωτογράφοι γάμου έλαβαν τις θέσεις τους για τις πρώτες φωτογραφίες της νύφης και του γαμπρού. Όντας οι νεόνυμφοι πλέον πιο χαλαροί και άνετοι, απαλλαγμένοι από το σχετικό άγχος που συνεπάγεται το μυστήριο του γάμου, η φιλοσοφία ήταν απλή. Να φωτογραφηθούν κατά τρόπο φυσικό, αυθόρμητο και ανεπιτήδευτο. Οι φωτογράφοι γάμου ήταν ποτισμένοι με αυτή τη λογική διότι πίστευαν ότι το αποτέλεσμα θα ήταν πραγματικά εντυπωσιακό και πάνω απ’ όλα θα κράταγε για μία ζωή. Οι νεόνυμφοι θα έβλεπαν και θα ξανάβλεπαν τις φωτογραφίες και δεν θα τις χόρταιναν πότε, αφού πάντα θα αισθάνονταν την ίδια πηγαία συγκίνηση που ένιωθαν τότε. Έτσι, λοιπόν, οι φωτογράφοι γάμου παρακολουθούσαν διακριτικά τις κινήσεις των νεόνυμφων και ελισσόμενοι μέσα στο πλήθος των προσκεκλημένων απαθανάτιζαν οτιδήποτε είχε το χαρακτήρα του μοναδικού για το παντρεμένο ζευγάρι. Επρόκειτο για ένα άθροισμα στιγμών που θα «χαριζόταν» στους νεόνυμφους και ενδεχομένως να αποδεικνυόταν το καλύτερο γαμήλιο δώρο. Ένα δώρο που οι φωτογράφοι γάμου θα είχαν προσφέρει χάρη στη δημιουργική τους φαντασία, το ταλέντο τους και την καλλιτεχνική τους αξία. Επομένως, μπορούσε να παρατηρήσει κανείς τους νεόνυμφους να χορεύουν γεμάτοι ευτυχία ανταλλάσσοντας λόγια αγάπης, να ταΐζουν ο ένας τον άλλον ή να πίνουν σαμπάνια μπλέκοντας τα χέρια τους. Οι φωτογράφοι γάμου κατέγραφαν ακόμη τις στιγμές των νιόπαντρων με τους στενούς συγγενείς και φίλους αφού μαζί τους θα τις μοιράζονταν για μία ζωή. Το έργο των φωτογράφων γάμου αναμενόταν να συνεχισθεί μέχρι πρωίας, καθώς ο γαμπρός και η νύφη επρόκειτο να προσφέρουν πολλές ακόμη στιγμές που ο φωτογραφικός φακός άξιζε να αποτυπώσει.

φωτογράφοι γάμου